Yogashop.nl - De Online Yogawinkel voor alles op het gebied van Yoga en Meditatie http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/24 Ik ga een moestuin beginnen. Denk ik. Of nee, ik weet het zeker. Toch? Een eigen stukje grond, waar ik met m’n handen in kan wroeten. Die dan zwart worden. En vies. Dat je je nagels alleen nog maar met een speciaal nagelborsteltje schoon krijgt (mental note: nagelborsteltje kopen). Zelf zaadjes in de aarde stoppen waar dan na een tijdje een piepklein stukje groen naar boven piept. Heel teer, heel klein, maar met een enorme levenskracht. ‘Ik ga een boom worden’, zoiets. En door genoeg aandacht, water en mest groeit het en groeit het, totdat we de ene maand alleen nog maar courgette eten en de maand daarop radijsjessalade, radijsjes met zout, radijsjes in het lunchdoosje. En kruiden, jaa kruiden, kamille waar ik dan speciale oogzalf van maak. Heel veel munt, dan nodigen we alle buren uit voor verse munttheeceremonies. Wij hebben een balkon van één bij vier, dus bovenstaand scenario was (jaja was) ietwat onwaarschijnlijk. Maaaaar, zoals het vaak wil met dingen die je wenst (echt hoor, be careful what you wish for, het is niet zomaar een loze uitspraak, ik krijg de resultaten elke keer weer om m’n oren gesmeten), ineens komt daar uit onverwachte hoek iets in je schoot geworpen. Bij mij in de vorm van mijn schoonmoeder die –na een korte opmerking van mij over zelf kruiden kweken- enthousiast een stuk van haar tuin aan wees waarop ik me mocht gaan uitleven. Geweldig. Leuk. Nu is er niets meer wat me in de weg staat. Kuchekuche, hoest. Wat is er? Wil je iets zeggen? Waarom ben je dan nog niet begonnen? Ja, je kent het wel hè, druk met vanalles, nu weer de schoolvakantie, fiets had een lekke band, the usual. Zucht. Moet ik nu alweer naar mezelf kijken? Ben ík het zélf die het tegen houd wou je zeggen? Soms word ik er een beetje moe van hoor, die zelfreflectie, altijd maar bewust bezig zijn. Nooit eens iemand of iets anders de schuld kunnen geven. Best irritant eigenlijk (ignorance is a bliss, nog zo’n vervelend-ware uitspraak). Oké, waarom ben ik niet meteen aan het harken geslagen? Even een inkijkje in mijn hoofd (terwijl ik in m’n bed lig): Oow wat een leuk nieuw project. Project moestuin. Wat komt daar allemaal bij kijken? Omspitten, mest kopen, uitzoeken welke gewassen wanneer groeien, afzetting maken tegen de konijnen, bepalen wat waar komt te staan, paar keer per week op en neer fietsen, straks vind ik het volgend jaar niks meer, wat ga ik dan later doen met al die groenten en kruiden, als er nou ziektes of beestjes komen wat doe ik dan? Zucht. In plaats van gewoon te beginnen probeer ik het project uit-te-denken. Dat werkt niet. Want je denkvermogen is vrij beperkt. Het denkt wel dat het overal aan denkt, maar in werkelijkheid lijkt het meer op een hond die in z’n eigen staart probeert te bijten. Heel hard rondjes rennen en elke keer heb je het biijjjna. Maar toch niet helemaal. De oplossing is zo makkelijk dat ik ‘m vaak over het hoofd zie (ben hard en serieus aan het nadenken namelijk). Gewoon beginnen. Huh wat? Maar je moet toch goed voorbereid zijn enzo? Nee, dat zie je dan wel weer. Een kleine eerste stap zetten. Spit de aarde om. Ga naar het tuincentrum en koop slazaadjes. Ja maar.. straks gaat het niet perfect, ik weet er nog amper iets van af. Wie heeft het over perfect? (nu komen we bij de kern…) Je wil een moestuin beginnen omdat je het leuk vindt, vervolgens begin je er niet eens aan omdat je van jezelf verwacht dat het meteen perfect gaat? Ehh, ja als je het zo zegt klinkt het wel raar, maar daar komt het wel op neer. Maar ik voel ‘m hoor. Ik stap zo op de fiets. Naar het tuincentrum. Fri, 04 May 2012 08:53:48 +0200 http://www.yogashop.nl/images/blog/courgette.JPG http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/23 ‘Je hebt het verdiend’, krijg ik een paar keer te horen als ik over mijn aankomend wellnessweekendje vertel. Ik twijfel of het door-een-zware-periode-gaan mijn eigen verdienste is, maar ik ben het graag met ze eens. Zo kan ik in ieder geval zonder schuldgevoel op weg naar het mental balance center in noord-Limburg, waar behalve vijf paarden ook een sauna en jacuzzi tot de standaard inventaris behoren (lang leve de Grouponaanbiedingen). Als we de weekendtassen op de kamer zetten borrelt een fles prosecco ons tegemoet. En aangezien ik niet meer zwanger ben drink ik deze -nogal Limburgse insteek van- mental balance graag op. Er volgt een onrustige nacht. De volgende ochtend zit ik met een ontbloot lijf op een ietwat plakkerig plasticje terwijl een meisje van 16 (*zachte G-modus aan* ‘jaah ik loop hier stage, zit in mijn eerste jaar van schoonheid, fitness en wellness’) met een droge scrubhandschoen over mijn rug cirkelt. Vervolgens wrijft ze me in met sesamolie en meldt ‘is niet dezelfde als de olie die je in de keuken gebruikt hoor’. Na mijn hardop-uitgesproken-vraag wat dan het verschil is blijken er een paar druppels etherische olie in te zitten. ‘Maar vraag me niet welke, ik heb zomaar een flesje gepakt’. Ik merk nog op dat mijn billen heel ongescrubt aanvoelen maar ze is onverbiddelijk ‘billen doen we nooit mevrouw’ en vouwt de opengescheurde vuilniszak (oké oké, wel een witte) over me heen. Na nog een intermezzo met kriebel aan mijn neus waar ik niet bij kan, gaat de massagetafel aan (‘het zijn geen trillingen maar golven’) en probeer ik me heel hard te ontspannen. Een paar uur later verlaten we zij-aan-zij het mental balance center voor een stiltewandeling. Geen woorden, geen ingewikkelde ontspanprocedures, geen drank, maar twee vrouwen, de natuur en de stilte. Met elke stap voel ik mijn schouders een stukje lager zakken. Het is alleen maar zíjn, het volgen van onze voeten en luisteren naar de vogels. Het eerste kwartier merk ik nog de drang om al het moois dat ik zie en hoor te willen delen met mijn vriendin (net alsof zij met haar ogen stijf dicht, haar vingers in haar oren en heel hard ‘lalalaa’-roepend, naast me wandelt), maar al snel ben ik alleen maar aan het ervaren. Al mijn zintuigen komen aan bod waardoor mijn gedachtes geen schijn van kans hebben en elke keer het onderspit delven als ik een pasgeboren lammetje zie of een subtiele bloemengeur ruik. Problemen? Huh wat zijn dat? Ik voel toch de wind door mijn haren en de stenen onder mijn voeten? Verdriet? Ergens heel vaag weet ik geloof ik wel wat dat is, maar ik zie nu vooral die hyacint met haar gebogen blaadjes. En voor de 581e keer in m’n leven realiseer ik me: ojaaah dat was ook zo, het was heel simpel.. Tue, 03 Apr 2012 14:35:58 +0200 http://www.yogashop.nl/images/blog/hyacinten.jpg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/22 Zes dagen na het verpletterende nieuws hebben we weer een afspraak in het ziekenhuis. Dit keer niet in de verloskamers maar op de afdeling Voortplantingsendocrinologie en Vruchtbaarheidsonderzoek (altijd interessant om te weten in welk hokje je nu weer bent gestopt). Weer een echo (stel je voor dat Kruimel zich nu ineens wél beweegt) en dan het advies van de gynaecoloog: ‘je hebt twee opties: óf een curretage onder narcose, we zuigen en schrapen het vruchtje dan als ware weg, óf het opwekken van de bevalling met medicijnen, je krijgt dan weëen, net als tijdens een gewone bevalling, en in 80% van de gevallen komt dan alles los’. Het is even stil. Dan zeg ik ‘volgens mij is er nog een derde optie en dat is gewoon afwachten totdat mijn lichaam het werk doet, wachten tot het spontaan komt’. Nu is de gynaecologe stil. ‘Ja dat is uiteraard ook een optie, maar besef wel dat dit lang kan duren. De meeste vrouwen kiezen hier niet voor’. Dan volgen de dagen van het grote loslaten. Ik maak mezelf druk over de vakantie die eraan staat te komen (‘hoe moet dat dan als het daar gebeurt, stel dat er complicaties zijn, zal ik dan toch een paar dagen vantevoren dat medicijn nemen, ik ga gewoon niet mee, of toch wel, etc’) en vervolgens ontspan ik hierin en realiseer me dat ik niets anders kan dan alles op z’n beloop laten. Ik lees forums met verhalen van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt, maar de knoop in m’n maag wordt alleen maar groter want het ene verhaal is nog verschrikkelijker dan het andere. Totdat ik me realiseer dat dit niet míjn verhalen zijn en ik ontspan en het verder wel aankijk. Ik twijfel of ik carnaval moet gaan vieren, want stel je voor dat ik heftige bloedingen krijg midden tussen een hossende haas en een dronken piraat en ik het einde van de rij voor de wc niet kan ontdekken tussen alle confetti en vrolijke balonnen. Ik ontspan en sta vervolgens met hartjes op m’n wangen en een biertje in m’n hand mee te wiegen op ‘ik heb een toettoettoeter op m’n waterscooter’. Anderhalve week later -m’n spullen voor de vakantie zijn al half ingepakt- bloed ik voor het eerst. Ik sta voor mijn kledingkast en kijk naar de truien maar ik zie ze niet. Beslissen of ik de rode meeneem of toch die bruine lijkt onmogelijk. Ik drentel heen en weer als een drachtige poes die een plekje zoekt om haar jongen te werpen. Ik voel dat het gaat gebeuren, zink neer op de bank en laat het gebeuren. We kijken over de rand van de emmer naar het minimensje. Zo groot als m’n handpalm met alles erop en eraan, vingertjes, teentjes, billetjes, ribbetjes, een mondje. Zo perfect, zo dood. Zo eigen. Gek, ik ben niet eens meer verdrietig. Ik ben vooral trots op de kracht van mijn lijf, blij met de natuurlijk manier waarop het gegaan is, en wijzer door het intense proces van loslaten en ontspannen. Fri, 16 Mar 2012 10:14:01 +0100 http://www.yogashop.nl/images/blog/loslaten.jpeg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/20 Er klopt iets niet De gel voelt glibberig aan. Het apparaat glijdt over mijn buik. Ik hoor het langzame bonzen van mijn hart door de versterker. Het lukt de stagiaire niet om de snellere hartslag te pakken te krijgen. De meer ervaren vrouw neemt het over en zoekt mijn buik af. Dan stopt ze en vraagt of ik overmorgen een nieuwe afspraak wil maken of meteen een echo in het ziekenhuis. Ik lach en zeg ‘ik kom overmorgen wel weer even langs, kijken of hij zich dan nog zo verstopt’. Ik maak me geen zorgen. Drie weken geleden hadden we volgens de echo-mevrouw nog de mooiste baby van de wereld en zag ik zijn armpjes en beentjes op een heerlijk relaxte manier bewegen en uitrekken. Mijn buik en borsten zijn de laatste dagen weer gegroeid en ik begin eindelijk weer wat meer energie te krijgen zoals het hoort na die eerste drie maanden. Twee dagen later lig ik weer met m’n buik ontbloot en m’n oren gespitst op de tafel. Hoe langer het duurt, hoe sneller ik mijn eigen hartslag hoor slaan. Kom op Kruimel, even geen verstoppertje spelen nu. Mama wil je horen. Ik zie de verloskundigen serieus naar elkaar kijken en voor het eerst sijpelt er een druppeltje ongerustheid bij me naar binnen. De bom ontploft als we twee uur later in een verloskamer in het ziekenhuis een haarscherp beeld van onze Kruimel zien. Er klopt iets niet. Niks beweegt. Geen armpje, geen beentje. En er is nog iets wat niet klopt… het hartje. ‘Mevrouw, meneer, uw kindje is al ongeveer twee weken dood. Ik laat u nu even alleen.’ Terwijl de echofoto met dode Kruimel erop nog uit het apparaat bungelt, omhelzen we elkaar en huilen. Heel hard. In de daarop volgende dagen stromen m’n tranen en ervaar ik een diep verdriet. Een verdriet van iets dat er niet meer is. Een verdriet over iets wat er nooit zal zijn. Maar toch is er al snel ook iets anders. Een gevoel van onderdeel zijn van het grotere geheel van leven en dood. Op een in-your-face manier ervaren dat het geen zin heeft om alles proberen te plannen en vast te leggen, want het leven zorgt toch wel voor haar verrassingen (maarreh universum.. dat had best op een wat subtielere manier gemogen hoor). Door die datum in juli waarop Kruimel zou komen, leek het of mijn komende jaar al vast lag. Ineens ligt de toekomst weer open en voel ik de tinteling van dat onbekende gebied. Een fijne kriebel dat álles kan gebeuren en dat ik als ieniemienie-onderdeel van dat machtige geheel alleen maar kan meedeinen en meeveren. Het kan laten komen zoals het komt. Kruimel krijg ik er niet mee terug, maar wie weet wat voor mooie nieuwe ervaringen me te wachten staan.   Mon, 27 Feb 2012 13:50:26 +0100 http://www.yogashop.nl/images/blog/silverlining.jpg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/19 De Franstalige dramatische muziek zwelt aan. De vrouw met haar knalrode haren en zwarte mini-jurkje kijkt zo mogelijk nóg dramatischer en gooit haar lichaam abrupt naar achteren. Om vervolgens precies op tijd opgevangen te worden door haar brede blonde adonis, die in zijn witte open blouse alle vrouwelijke ogen gevangen houdt. Ze zwieren rond en .. oh.. adem in.. even lijkt het of ze valt, maar nee, hij vangt haar op met zijn voeten en zij strekt haar armen uit in een groots gebaar. Ik klap. De mensen om mij heen ook. Toch maar weer eens waterproofmascara kopen, want mijn make-up zit er vast en zeker niet meer op. Ik veeg de laatste tranen van mij wangen en zucht na. Even voor de goede orde, ik zit niet in een interactieve damesromannetjesvoorstelling. (Al is dat natuurlijk een briljant idee: een virtual reality flutromanexperience. Je kiest je favoriete romannetje – hij arrogante dokter (die later natuurlijk niet arrogant blijkt te zijn maar alleen ernstig en vol zorgen over zijn zware dubbelleven, waarin hij bijna-uitgestorven boommarters  redt) , jij assistent (bloedmooi, hoogintelligent, multi-getalenteerd, zelfdestructief), uiteindelijk krijgen jullie elkaar -, zet die bril op en trekt dat pak aan, et voilà, na een 20 minuten-durende emotionele rollercoaster bereik je je hoogtepunt. Inclusief rode wangetjes na afloop. Een geheide hit, ik denk dat de Pathé-bioscopen het nakijken hebben. Of alleen nog maar ‘Die Hard with a Vengeance’ tonen voor de uitsluitend mannelijke bezoekers.) Ik wijk weer compleet van het onderwerp af, want ik zat dus in het circus. En niet zomaar een slap aftreksel van de achterneef van Herman Renz, nee het was het Wereld Kerstcircus. Vol met winnende acts, het vloog je om de oren met de zilveren en gouden clowns (het circusequivalent van de oscar). Ik keek met verbazing naar de afgetrainde lijven en de onmogelijke dingen die de circusartiesten daarmee deden. En werd ontzettend nieuwsgierig naar die mensen. Wat drijft ze? Waarom kies je ervoor om 10 uur per dag te trainen om vervolgens 10 meter boven de grond op een staaf te staan die weer op iemand anders z’n voorhoofd balanceert? (kijk, van die Noord-Koreaanse acrobaten kan ik de motieven nog wel raden: achter prikkeldraad of aan de rekstokken, your choice). Is het omdat je gewoon je geld moet verdienen en toevallig in een circusfamilie bent geboren? Of is het een aangeboren passie en ben je pas gelukkig als je drie keer per dag onder een paard door zwaait? Feit is dat je nooit een baaldag kan hebben. Ik zie het al voor me: ‘ja sorry, ik heb m’n dag niet’ als je te langzaam bent om je diabolo op te vangen waardoor die per ongeluk in het gezicht van je circuscollega belandt. Ik ben blij dat ze het doen, begrijp me niet verkeerd. Ik geniet van de spanning en de kunstige salto’s die ze maken. En met mij vele mensen gezien de staande ovatie aan het einde. Uiteindelijk zal dát ook de drive zijn voor de meeste artiesten: door jouw kunst(jes) zijn honderden mensen per voorstelling even uit hun normale werkelijkheid en genieten ze met volle teugen van het magische circusleven. Jij maakt ze aan het lachen, huilen en huiveren. Ik denk dat ik ze toch wel begrijp.. Mon, 09 Jan 2012 09:41:10 +0100 http://www.yogashop.nl/images/blog/acrobaten.jpg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/18 Het is alweer bijna twee jaar geleden. Ik vertel het er maar meteen bij: ik ben in een weemoedige bui vandaag (weemoedig.. wat een heerlijk woord. Zo’n woord wat je eigenlijk nooit hardop zegt maar al schrijvend vat het alles samen. ‘Een zachte motregen van jammerlijkheid’ werd het ergens genoemd. Aaahh, zo mooi.). Afijn, mijn gemoed is dus in een zachttreurige stemming vandaag. En ik denk aan die idiote, maar ozo avontuurlijke, reis die ik met mijn gezin twee jaar geleden maakte. We reden met onze camper over land naar India. Van tevoren zag ik geen enkel probleem en dacht gewoon ‘dat doen we ff’. Als ik er nu op terug kijk dan verbaas ik me ‘wat ging er in vredesnaam in me om? Dat we dat gewoon hebben gedaan!!’ Zoals met veel dingen is het maar goed dat je niet alles van tevoren weet, anders begin je er waarschijnlijk niet eens aan. Niet dat het nou zo verschrikkelijk was, of gevaarlijk. Het was bovenal erg heftig en vaak ook stressvol. Echt elk moment is nieuw. Je omgeving is nieuw, de cultuur is nieuw, je hebt geen idee waar je slaapt straks, en of die plek dan veilig genoeg is (je bent toch met een peuter van twee jaar), of we wel op tijd brandstof konden krijgen, hoe we de camper deukvrij door dat debiele verkeer gingen loodsen, en ga zo maar door. Het contrast was dan ook groot met de tijden dat we een relaxte sta-plek hadden gevonden en daar een tijdje ongestoord konden luieren. Op een van die plekken –en nu kom ik eigenlijk pas bij m’n punt- stond ik elke ochtend vroeg op, trok een broekje en een hemdje aan, stapte naar buiten, voelde het zachte zand onder m’n voeten, liep –mezelf nog uitrekkend- tien meter naar voren zodat ik dichter bij de zee was, ging op mijn handdoekje staan en begon met een serie zonnegroeten. Alleen de vissersboten verderop vertoonden enig teken van wakker menselijk leven, verder was iedereen nog in diepe rust. Aan het eind van mijn sessie, zittend, mediterend, werd dan mijn gezicht ineens warm en vanachter mijn gesloten oogleden zag ik een helder gouden licht. Geen verlichtingservaring helaas, maar het opkomen van de zon vanachter de palmbomen in de verte. Aaaahh (weemoedige zucht). Wat een contrast met mijn yoga-ochtenden van afgelopen week. Door de kerstboom is er nóg minder plek in onze woonkamer. Mijn matje rol ik uit tussen de bank en de eettafel en terwijl ik al zittend mijn armen naar buiten strek, krassen de puntige bladeren van de yucca elephantipus over mijn handen. Bij de lage plank denk ik ‘wat voel ik toch?’ en zie vervolgens een piratenplaymobilpoppetje tussen mijn tenen uitsteken. De uitdaging wordt nog groter als mijn bijna-kleuter wakker wordt en lachend onder me door kruipt als ik in een hond sta. Ik ga onverstoord door en verwacht dat hij vanzelf weg gaat als ik overga in een cobra, maar ‘geplet worden’ is natuurlijk nog leuker, dus hij giert het nu uit. Aaaahh (de zucht gaat van weemoed naar lichte irritatie). Maar lang leve de menselijke geest, dus ik ga zitten, doe m’n ogen dicht en visualiseer het lege, uitgestrekte strand. Huh? Ineens zie ik een gouden gloed achter mijn oogleden. Ik doe mijn ogen langzaam open en zie mijn zoontje stralend naast de kerstboom staan. Waarvan hij net zelf de lampjes heeft aan gedaan. Fijne feestdagen iedereen! Wed, 14 Dec 2011 13:00:48 +0100 http://www.yogashop.nl/images/blog/christmas_on_the_beach_square.jpg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/17 Het is half 7 ’s ochtends, mijn zoontje wordt wakker en klimt uit zijn bed. Hij racet naar de woonkamer en hij buitelt onze slaapkamer in. ‘Mam, mam, kijk wat een groot cadeau er in mijn slofje zat!’, roept hij enthousiast. Zijn hele lijfje en gezichtje drukken dat enthousiasme uit. En alhoewel ik nog best een uurtje had willen slapen, kan ik me geen betere wake-up-call voorstellen. Met de prut nog in m’n ogen houd ik het net uitgepakte ridderpoppetje vast en speel een vechtscène na. Met het piepkleine plastic zwaardje sla ik tegen zijn ieniemienie schildje en ik krijg een nauwelijks voelbaar tikje terug met zijn ploertendoder. Tussendoor doden we nog een draak (lees: de gewoon doorslapende papa naast me) en rusten de ridders even uit in het kasteel van sinterklaaspakpapier. Nu heb ik eigenlijk een ochtendritueel van mediteren en pranayama. Tenminste.. als ik het red om voor dat levendige energieballetje wakker te worden. Er zijn van die ochtenden dat slapen veruit de aantrekkelijkste optie lijkt en mijn hersens echt niet kunnen bevatten dat ik serieus van plan was om op 6 uur op dat meditatiekussentje te gaan zitten. Er komt dan een soort gegrom uit m’n hoofd, een slapende-trol-geluid, compleet met gesmek en afwerende gebaren. Ergens daarboven schijnt nog dat heldere lichtje, maar het schijnsel flikkert en is zwak en meestal wint dan de grommende, stinkende beddentrol. Deze ochtend sta ik op met het Playmobilepoppetje nog in mijn hand en loop samen met mijn spring-in-het-veld naar mijn altaartje. We steken de vier gekleurde kaarsjes aan (‘kijk we toveren mama! Het blauwe kaarsje ben ik, de rode ben jij, de groene is papa en de paarse is Jeroen’ ‘Oow’, zeg ik, ‘voor mij is de paarse opa Baard’ ‘Waarom dan?’ ‘Nou omdat hij dood is en ik zo aan hem denk’). Terwijl we daar allebei op een eigen kussentje zitten doe ik mijn ogen dicht en richt me op mijn lijf en m’n ademhaling. Mijn oren vangen kreten op als ‘en nu gaat de ridderoptocht beginnen!’ ‘ik sla je met mijn zwaard’ ‘oeh, aah, oeh’, maar mijn aandacht gaat er niet in mee en ik voel de zwaarte van mijn lijf op het kussen. In plaats van meegezogen te worden door mijn verschillende gedachtes of door de niet-aflatende fantasie van die kleine man, ben ik steeds meer de observator. Ik hoor, voel en ervaar het wel, maar ik zit er niet ‘in’, er zit een zekere afstand tussen mij en mijn hersenactiviteit. Ik kan benoemen wat er gebeurt en net zo makkelijk het volgende laten gebeuren. Na 10 minuten is energyball het zat, springt op mijn in-elkaar-gevouwen-kleermakers-schoot (auw m’n enkel), ‘maaaam, met je ogen dicht kun je de draak niet verslahaaan!’ (daar heeft ie dan weer gelijk in), wipt nog een paar keer op en neer met die schattige billetjes van ‘m (auw auw auw mijn enkel!) en dan is het klaar met het niet-mee-gezogen-worden. Tussen twee veldslagen in doe ik nog een aantal series vuurademhaling (kijk lief zoontje van me, mama is een draak) en dan zit dit ochtendritueel er op. En die beddentrol versla ik nog wel een keer. Thu, 24 Nov 2011 12:35:04 +0100 http://www.yogashop.nl/images/blog/Ridder.jpg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/16 Willekeurige doordeweekse dag, 18.30 uur, plaats delict: keuken. Ik hak worteltjes, de ui ligt er al in snippers naast. Met één oog kijk ik naar de pan op het fornuis of het water al richting de 100 graden gaat. Mijn andere oog ziet erop toe dat ik niet weer in mijn vingers snij. Een wirwar van gedachten neemt mijn denkvermogen in beslag: ‘zal ik het restje broccoli van gisteren er nog doorheen doen?’ ‘shit het is al half 7, veel te laat voor mijn kleine mannetje, die had al om 5 uur honger’ ‘hè ben ik weer zout vergeten te kopen, morgen echt aan denken’ ‘vlinderpasta of tagliatelle?’ ‘beetje opschieten miep, het water kookt al, groenten vlug in de pan’. Mijn zoon cirkelt rond mijn benen en wil graag helpen. Ik scheep ‘m af, wat hij niet leuk vindt. En dat zal ik weten ook. Volume op 10 en het cirkelen gaat naadloos over in hangen en vastklampen. Ik zucht. Ik kreun. En dan, ogenschijnlijk plotseling, gaat mijn aandacht naar mijn buik en middenrif. Hard, spieren aangespannen, mijn adem is oppervlakkig en hoog. Ik ontspan mijn buik, laat m’n adem zakken en volledig worden en de hierboven beschreven situatie verandert compleet. Het haastige gevoel is weg, de kleuren in de keuken lijken helderder, ik geniet van het koken en tussendoor kan ik in contact blijven met dat lieve hongerige ventje en geef ‘m een pan met droge spaghetti zodat hij dit in kleine stukjes kan breken en mij kan helpen. Adem. Wat associeer jij er bij? Voor mij is het vrijheid, ontspanning, aanwezigheid, ja het leven zelf. Sinds ik een aantal jaren bezig ben met verschillende vormen van adembewustzijn (mediteren op mijn ademhaling, ademtherapie, ademoefeningen) realiseer ik me steeds meer (en vaker!) dat het voor mij de sleutel is tot helemaal mezelf zijn. Om in harmonie te zijn met mezelf en met alles en iedereen om me heen. In de situatie hierboven houd ik mezelf enorm voor de gek. Allerlei overtuigingen vertellen me dat ik me moet haasten, dat ik alles tegelijk moet doen, dat ik vooruit moet denken en mijn lichaam snoert zich in. Laatst had ik de pijnlijke realisatie dat het me weerhoudt van genieten. En geloof me, als er iemand veel heeft om van te genieten ben ik het wel. Ergens zit er nog een overtuiging dat pas als alles ‘klaar’ is, als alles goed is geregeld, dán pas mag ik ontspannen en genieten. Tegelijkertijd moet ik er om lachen, want het is zó simpel, zo ontzettend simpel. De truc is om het te oefenen en het je keer op keer te realiseren -juist op die drukke of emotionele momenten- wat je met je ademhaling doet. Hoe liep het die doordeweekse dag af? Mijn partner kwam thuis en vond ons zittend op een picknickkleed op de grond van de keuken, hard zingend over vlinders en de maan, met de pan pasta tussen ons in, klaar om opgeschept te worden. Lachend, liefdevol en ontspannen. Thanks adem. Wed, 09 Nov 2011 14:12:41 +0100 http://www.yogashop.nl/images/blog/blog3_fotomarieke.jpg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/15 ‘Ooow ja die! Die vind ik echt moeilijk. En deze dan, als ik zo sta dan komt m’n neus niet eens tot mijn navel.’ Twee vrienden van me, een mannelijk en een vrouwelijk exemplaar, staan allebei in een –zo op het oog- ongemakkelijke pose, en hun ogen stralen. “Gisteren viel er een meisje flauw, zo zwaar had ze het’, vertelt het vrouwelijke exemplaar. ‘Ja halverwege kan ík ook écht niet meer, het zweet gútst van me af’, zegt het mannelijke exemplaar zo mogelijk nog enthousiaster. Tot voor kort trainde hij zijn lijf in de fitnessschool en had geen idee van de wondere wereld der yoga. Maar dat was voordat er iets in de lucht werd geblazen. Het waart door mijn vriendenkring en het lijkt niet te stoppen. Het Bikramvirus. Elke sociale bijeenkomst draait tegenwoordig uit op een gedetailleerde beschrijving van de laatste Bikramles. De mannelijke aanwezigen kappen hun eigen gesprekken af en spitsen hun oren zodra ze iets opvangen over de yogakleding. Die is strak en vooral schaars. Teveel kleding is niet fijn, dat blijft alleen maar plakken. De verhandelingen over de vooroverbuigingen krijgen ook veel bijval. Verder slaat de hardcore instelling en het het-is-niet-voor-mietjes-idee aan. Als je hart anderhalf uur lang als een bezetene klopt dan moet het wel goed voor je zijn, zoiets. Het is uitdagend en je voelt je daarna hetzelfde als na drie rondjes sauna. De verstokte computergamers en zware bierdrinkers rond mij overwegen ineens een proeflesje. Het is ook best prikkelend, van die hyperactieve overenthousiastelingen die er niet over uitgepraat raken. En toch raakt het bij mij geen enkele snaar. Ik voel totaal geen impuls om mijn bikini uit de kast te trekken en uit te zoeken waar de lokale hotyogastudio is. Kan het zijn dat ik in die bovengenoemde mietjescategorie val? Die mogelijkheid is zeker aanwezig. Sja. Dat doet me denken aan de wijze spreuk die vanochtend voorbij rolde terwijl ik door mijn Facebooktimeline scrolde: ‘Life begins at the end of your comfort zone’  van Neale Donald Walsch (je weet wel, die meneer die gesprekken heeft met god en deze vervolgens op schrijft). Hmmm. Toch maar in die uncomfortable zone stappen die Bikram yoga heet? Beetje mijn grenzen oprekken, tegelijk met m’n musculus quadriceps femoris? Normaal gesproken sta ik open voor nieuwe ervaringen maar na heel wat innerlijk kind-workshops en energetisch lichaamswerk heb ik geleerd te vertrouwen op die innerlijke stem die wonderlijk vaak gelijk blijkt te hebben. Ik blijf voorlopig slechts geanimeerd luisteren naar de zinderende verhalen van zweet en afzien. Want die meneer van die gesprekken met god deed ooit ook de volgende uitspraak: ‘There is no truth except the truth that exists within you. Everything else is what someone is telling you.’ Wed, 26 Oct 2011 11:27:54 +0200 http://www.yogashop.nl/images/blog/BikramSeminarNYC036.jpg http://www.yogashop.nl/seperate_blog_post.php/postid/14 Ooit begon ik met yoga na een paar maanden reizen door India. Daar, ergens in een idyllisch bergdorpje (weliswaar vergeven van de posters ‘Get your reiki-degree in two days’, ‘Ayurvedic massagecourse’ en ‘How to roll a hash joint in 3 seconds’, dus mooi bergdorpje.. ja, authentiek Indiaas.. neuh), stond ik twee weken lang elke ochtend om 7 uur op om met verbazing naar die donkere man in witte kleding te kijken die raadselachtige dingen met zijn lichaam deed. Wij, een groep van vijftien zwetende en harkerige mensen, probeerden hem zo goed als we konden na te doen en ow wat vonden we het lekker. Ja echt. De half uur durende zitmeditatie na al die buigingen en strekkingen maakte op mij de meeste indruk. Terugkijkend: mijn eerste schreden naar een bewuster leven. Weer terug in Nederland ging ik op zoek naar díé yoga. Ik wilde dezelfde intensiteit, dezelfde flow, dezelfde uitdaging die ik daar ervaren had. Proefles 1, na een half uur waren mijn billen nog niet van de mat af geweest. Boring. Proefles 2, ik stikte bijna in de wierookdampen. Proefles 3, iedereen leek elkaar te kennen en te knuffelen. Whaah. Proefles 4, ja ademhalen kan ik al. Proefles 5, er zit ook bewustzijn in je grote teen, maar ik wilde mijn lijf voelen en ervoor gaan! Proefles 6 was het eindelijk zover. Ik had het gevonden. Anderhalf uur lang van de ene posture in de andere, een dynamische flow met diepe en energieke houdingen. Aan het einde van deze yogales genaamd Ashtanga (wist ik veel) liepen de druppels over m’n rug en twee dagen later voelde ik spieren waarvan ik geen idee had dát ik ze überhaupt had. Dit was wat ik wilde. Dit alles is elf jaar geleden en inmiddels ben ik -na alweer jaren yogaloos- weer begonnen met hier en daar een lesje. Vanuit een ojee-ik-kan-er-natuurlijk-niks-meer-van-mijn-lijf-is-ontzettend-stijf-houding begin ik met een rustige yogaklas. Zo ook vanochtend, heel langzaam en met al mijn aandacht strek ik mijn armen naar voren. Ik voel de kleine verandering in mijn heupen terwijl ik nog meer ontspan in de houding. Na een half uur zijn mijn billen nog niet van de mat. En ik vind het heerlijk. Wat mij het meest verbaasd is de zachtheid die ik mezelf toe sta. Het hoeft niet meteen vól erin, met alle wil en heftigheid die ik in me heb. Ik hoef achteraf niet het gevoel te hebben dat mijn lichaam een pittige work-out heeft gehad. Of trots te zijn dat ik mezelf door de zware momenten heb heen gesleept. Door de subtiliteit en die gerichte focus op de kleinste veranderingen leer ik mijn lichaam weer op een andere manier kennen. Zonder moeten, pushen of ‘kom-op-dat-kan-je-toch-wel’. Elf jaar geleden zou ik het tijdverspilling hebben gevonden, je bereikt toch pas iets als je het na streeft en volhardt en doorzet als het zwaar wordt. Nu ervaar ik die mildheid als weldadig, als ruimte geven aan wat er op dit moment in mijn lijf is. En saai? Nee, het lijkt wel of het steeds interessanter wordt, hoe dieper ik naar binnen kijk. Fri, 16 Sep 2011 10:41:43 +0200 http://www.yogashop.nl/images/blog/Marieke.jpg