De Franstalige dramatische muziek zwelt aan. De vrouw met haar knalrode haren en zwarte mini-jurkje kijkt zo mogelijk nóg dramatischer en gooit haar lichaam abrupt naar achteren. Om vervolgens precies op tijd opgevangen te worden door haar brede blonde adonis, die in zijn witte open blouse alle vrouwelijke ogen gevangen houdt. Ze zwieren rond en .. oh.. adem in.. even lijkt het of ze valt, maar nee, hij vangt haar op met zijn voeten en zij strekt haar armen uit in een groots gebaar. Ik klap. De mensen om mij heen ook. Toch maar weer eens waterproofmascara kopen, want mijn make-up zit er vast en zeker niet meer op. Ik veeg de laatste tranen van mij wangen en zucht na.

Even voor de goede orde, ik zit niet in een interactieve damesromannetjesvoorstelling. (Al is dat natuurlijk een briljant idee: een virtual reality flutromanexperience. Je kiest je favoriete romannetje – hij arrogante dokter (die later natuurlijk niet arrogant blijkt te zijn maar alleen ernstig en vol zorgen over zijn zware dubbelleven, waarin hij bijna-uitgestorven boommarters  redt) , jij assistent (bloedmooi, hoogintelligent, multi-getalenteerd, zelfdestructief), uiteindelijk krijgen jullie elkaar -, zet die bril op en trekt dat pak aan, et voilà, na een 20 minuten-durende emotionele rollercoaster bereik je je hoogtepunt. Inclusief rode wangetjes na afloop. Een geheide hit, ik denk dat de Pathé-bioscopen het nakijken hebben. Of alleen nog maar ‘Die Hard with a Vengeance’ tonen voor de uitsluitend mannelijke bezoekers.)

Ik wijk weer compleet van het onderwerp af, want ik zat dus in het circus. En niet zomaar een slap aftreksel van de achterneef van Herman Renz, nee het was het Wereld Kerstcircus. Vol met winnende acts, het vloog je om de oren met de zilveren en gouden clowns (het circusequivalent van de oscar). Ik keek met verbazing naar de afgetrainde lijven en de onmogelijke dingen die de circusartiesten daarmee deden. En werd ontzettend nieuwsgierig naar die mensen. Wat drijft ze? Waarom kies je ervoor om 10 uur per dag te trainen om vervolgens 10 meter boven de grond op een staaf te staan die weer op iemand anders z’n voorhoofd balanceert? (kijk, van die Noord-Koreaanse acrobaten kan ik de motieven nog wel raden: achter prikkeldraad of aan de rekstokken, your choice). Is het omdat je gewoon je geld moet verdienen en toevallig in een circusfamilie bent geboren? Of is het een aangeboren passie en ben je pas gelukkig als je drie keer per dag onder een paard door zwaait? Feit is dat je nooit een baaldag kan hebben. Ik zie het al voor me: ‘ja sorry, ik heb m’n dag niet’ als je te langzaam bent om je diabolo op te vangen waardoor die per ongeluk in het gezicht van je circuscollega belandt.

Ik ben blij dat ze het doen, begrijp me niet verkeerd. Ik geniet van de spanning en de kunstige salto’s die ze maken. En met mij vele mensen gezien de staande ovatie aan het einde. Uiteindelijk zal dát ook de drive zijn voor de meeste artiesten: door jouw kunst(jes) zijn honderden mensen per voorstelling even uit hun normale werkelijkheid en genieten ze met volle teugen van het magische circusleven. Jij maakt ze aan het lachen, huilen en huiveren. Ik denk dat ik ze toch wel begrijp..