Er klopt iets niet
De gel voelt glibberig aan. Het apparaat glijdt over mijn buik. Ik hoor het langzame bonzen van mijn hart door de versterker. Het lukt de stagiaire niet om de snellere hartslag te pakken te krijgen. De meer ervaren vrouw neemt het over en zoekt mijn buik af. Dan stopt ze en vraagt of ik overmorgen een nieuwe afspraak wil maken of meteen een echo in het ziekenhuis. Ik lach en zeg ‘ik kom overmorgen wel weer even langs, kijken of hij zich dan nog zo verstopt’.
Ik maak me geen zorgen. Drie weken geleden hadden we volgens de echo-mevrouw nog de mooiste baby van de wereld en zag ik zijn armpjes en beentjes op een heerlijk relaxte manier bewegen en uitrekken. Mijn buik en borsten zijn de laatste dagen weer gegroeid en ik begin eindelijk weer wat meer energie te krijgen zoals het hoort na die eerste drie maanden. Twee dagen later lig ik weer met m’n buik ontbloot en m’n oren gespitst op de tafel. Hoe langer het duurt, hoe sneller ik mijn eigen hartslag hoor slaan. Kom op Kruimel, even geen verstoppertje spelen nu. Mama wil je horen. Ik zie de verloskundigen serieus naar elkaar kijken en voor het eerst sijpelt er een druppeltje ongerustheid bij me naar binnen.
De bom ontploft als we twee uur later in een verloskamer in het ziekenhuis een haarscherp beeld van onze Kruimel zien. Er klopt iets niet. Niks beweegt. Geen armpje, geen beentje. En er is nog iets wat niet klopt… het hartje. ‘Mevrouw, meneer, uw kindje is al ongeveer twee weken dood. Ik laat u nu even alleen.’ Terwijl de echofoto met dode Kruimel erop nog uit het apparaat bungelt, omhelzen we elkaar en huilen. Heel hard.
In de daarop volgende dagen stromen m’n tranen en ervaar ik een diep verdriet. Een verdriet van iets dat er niet meer is. Een verdriet over iets wat er nooit zal zijn. Maar toch is er al snel ook iets anders. Een gevoel van onderdeel zijn van het grotere geheel van leven en dood. Op een in-your-face manier ervaren dat het geen zin heeft om alles proberen te plannen en vast te leggen, want het leven zorgt toch wel voor haar verrassingen (maarreh universum.. dat had best op een wat subtielere manier gemogen hoor). Door die datum in juli waarop Kruimel zou komen, leek het of mijn komende jaar al vast lag. Ineens ligt de toekomst weer open en voel ik de tinteling van dat onbekende gebied. Een fijne kriebel dat álles kan gebeuren en dat ik als ieniemienie-onderdeel van dat machtige geheel alleen maar kan meedeinen en meeveren. Het kan laten komen zoals het komt. Kruimel krijg ik er niet mee terug, maar wie weet wat voor mooie nieuwe ervaringen me te wachten staan.
